Copy & Paste: http://zoornalistas.blogspot.gr
Παιδιά να λέμε και καμιά αλήθεια: δεν είναι μόνο η Μποφίλιου που έχει ψηφίσει ΚΚΕ χωρίς να του έχει ιδιαίτερη λατρεία. Κι άλλοι Έλληνες και Ελληνίδες το έχουν διαπράξει και είχαν λόγο που το διέπραξαν. Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση τη δικιά μου. Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς, στις εκλογές του 2007 βρίσκομαι, ων αριστερός, στο δίλλημα τι στο διάολο να ρίξω στην κάλπη. Εξωκοινοβουλευτικούς και λοιπούς γκρουπούσκουλους δεν μου πήγαινε, η χαμένη πλην τιμητική ψήφος δεν μου ταιριάζει καθόλου. Συνασπισμό με Αλαβάνο, καλύτερα να μου κοβόταν το χέρι. Πασοκάρα ούτε για γέλια, τι μου έμενε δηλαδή;..
ΚΚΕ και πάλι ΚΚΕ, με κλειστά τα μάτια. Κι ας είχα παίξει μπουνίδια με πλείστα όσα Κνιτάκια στο Πανεπιστήμιο κι ας τα είχα στολίσει με ροχάλες πράσινες. Κι ας μην με έπειθε ούτε στιγμή όλο το παραμύθι της κομμουνιστικής επανάστασης σε μία και μόνη χώρα. Ιδίως όταν η χώρα αυτή ήταν η μπανανία που φέρει το όνομα Ελλάδα και όχι κανένας βιομηχανικός κολοσσός της Δύσεως. Ελλείψει ωστόσο άλλων λύσεων, κάπου έπρεπε να το καταθέσω το κουκί. Και το κατέθεσα στην Παπαρήγα και δεν το έβαλα διόλου μαράζι. Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, δεν είναι σαν τραγούδι απ’ τις Τρύπες που λέει «δεν χωράς πουθενά». Μια χαρά χώρεσα κι ευχαριστώ πολύ κι από ‘δω παν’ κι άλλοι…


